جالب تر از باغبانی که برای رودخانه مدعی می شود کلاغی است که خوانندگی می کند. خویشتن را از مرز حقارت به مرز غرور و سربلندی می رساند و درست همان جا که هیچکس فکرش را نمی کرد لبخند زنان به حقارت خویش باز می گردد چراکه هر کس سرای خویش دوست می دارد.

همانقدری که شب تاریک و ناملموس است! نه! چیزی تماما برعکسش میشود آدمی شبیه ایشان که با اب و جارو انتظار کشانند و وقتی از اسمان پیدایت میشود لعن گویان! بازی را به چهار افزایش می دهد یا نه در اختیار خودش نخواهد بود! هیچ تمرینی در 4 قطب انجام نمی گیرد.

دقیقا می دانم ماجرای قهر و قهرکشی ما از کجا شروع شد، یک عصر اردیبهشتی وسط حال و هوای انتخاباتی درست یک هفته بعد از ماجراهای مشهد وقتی که حالم خوب خوب بود وقتی که معجزه دیده بودم قهر کردیم! از آن روز به بعد کاری با هم نداریم. هیچ کار ... می داند و می دانم. #جهت اطلاع شما روی صحبتم آدمیزاد نیست.

در فلان مسئله به فلانی گفتم که حنای این دست حرکات دیگر برای ما رنگی ندارد،اتفاقا ایشان هم مثل همه ی فلانی ها پاسخ داد ما از آن فلانی ها نیستیم که فلانمان شبیه آنها باشد لیکن بنده معتقدم در همچین مشکلی حق همواره با من است.

روزی روزگاری دلی گرم داشتم.

رفتار و گفتارش بوی ادرار میدهد آدمی.

نمی دونست چه سرابی دیده منه دیونه چه می دونستم زندگی برام چه خوابی دیده بسی دلشکن است این آهنگ...

اونیه که مصداق شتر دیدی ندیدی باهاش برخورد کردی و لاغیر ...

از روانی پرسیدند بد ترین ماه روزگار چیست؟ گفت خرداد! خورداد! خوردداد! خرداد!

تریپل نگتیو ...! به قول خودم سی نو مور!

خیلی وقتا شاید وقتی دو دوتا چار تا می کنی با این جمله مواجه میشی که "نمی توانم؟" یا " نمی خواهم؟" واقعیت اینه که حقیقت چیزی بین این دوتاست.

هنوز اگه برگردم عقب همون کاری رو می کنم که کردم، راستش قرار نبود در موردش بنویسم اما امروز وقتی رفتم خوندم بعد از مدت ها !! متوجه شدم درست فکر می کردم. ببین وقتی یه ادم قرار واست یه کوچه بیاد جلو و تو می دونی این ادم به شدت غیر قابل اعتماده باید امتح

آن وقت که زمان را در دستم می گیرم برای دوست داشتن تو ...

اون وقتی که خیلی ریلکس دستم رو روی پوستم فشار دادم و عنکبوت رو حس کردم باید می دونستم یه جای کار اشکال داره. نیمه ی پر لیوان اینکه اسپایدر من نشدم.

هنوزم با همون حیرت روز اول به جاده هراز خیره میشم و نمی تونم از شیشه های اتوبوس چشم بردارم.

یه چیزی رو متوجه شدم که عاشقانه نویسی بدون داشتن مخاطب عملا نوعی خودارضایی است که با قلم و بعضا مجازی صورت میگیرد. حرفم شرح داستان نیستا ، خیال پردازی و مخاطب قرار دادن رومیگم!

مثل طوفان قبل از آرامش،الان عمیقا درگیرشم.

می خوام فصل جدید وبلاگ رو شروع کنم ، اینکه چه موقع فصل عوض میشه اصلا قاعده و قانون خاصی نداره حال دلمه بیشتر که وقتی می بینم نیازه عوض بشه ...

من دیگه داره حالم بهم می خوره از این پست های سیاسی ، عکسای سیاسی ، فضای سیاسی ، کثافت کاری های سیاسی و تنها کاری که می تونم بکنم سکوته! بس کنید دیگه بابا خسته شدیم!

وقتی کسی ندونست چقدر ارزش داری بزار برو شاید واسه خودت خوب نباشه اما قطعا قدر آدمای بهتر بعد از تو رو بیشتر می فهمه. اتمام_حجت