کوچ

دارم میرم جایی زندگی کنم که کسی رو نشناسم و با کوچه ها و حال و هوای خیابوناش خاطره نداشته باشم ، بخاطر سر به هوا نبودنم خودم رو سرزنش نکنم و مدتی دور باشم از هر چی که گذشته ، یه جور توفیق اجباری واسه دلی که از خیلی چیزا گذشته تا خیلی چیزا بگذره ، اگه دارم کوچ می کنم بخاطر اینم هست که زیر بلیط کسی نباشم و منت بعضی چیزا رو ... ! صد در صد اونی که می خوام نیست ولی برا اونی که می خوام بشم لازم بود همچین اتفاقی ...

دلم ازاد از هر بند تعلقی ، خدایا همینجور بمونه.

ببخشید کامنت بستس...