می خوانم و می بینم

1. چند وقتی می شود که به نقطه ضعفم پی بردم. یک نقطه ضعف ظریف و دوست داشتنی که شاید همیشه از کودکی مرا آزار داده است.همانی که وقتی با برادرم در پارک ساعی اسکیت بازی می کردیم متوجه اش شدم و از آن روز به بعد همیشه از آن فرار کردم یا خط مسیرم را تغییر دادم.

2. تلفن زنگ می خورد،من در حال تماشای سریال مورد علاقه ام هستم،مثل همیشه تلفنم سایلنت است و مثل همیشه شماره ی فرد تماس گیرنده سیو نشده است(باید کم کم دفترچه تلفنم را به گوشی منتقل کنم) نمی دانم چرا بدون مکس جواب دادم به اتاق رفتم و برگشتم،اگر من سابق بود خوشحال میشد ، خیلی خوشحال و تا شب به انتظار تماس بعدی می نشست اما من پس از مدت کوتاهی شاد بودن به ادامه ی سریال دیدن پرداختم و بعد با خودم گفتم "این هم شامل بند ن می شود"

3. تقریبا دوماه است که هر روز ، هر ساعت حداقل یک بار ایمیلم را بر روی گوشی چک می کردم حتی اسپم ها،تا همین دو هفته پیش که ایمیل مورد نظر آمد، برصورتم لبخندی نقش بست و بعد کتاب و دفتر را بستم! داشتم با م صحبت می کردم(این عادت این طور نام دیگران را نوشتن از ن به من منتقل شده) صحبتم را که چتی بود قطع کردم با دیگری صحبتم را ادامه دادم و وقتی م پرسید چه شد گفتم یک خبر بود بود و تمام.

4. پی بردن به نقطه ضعف همانا و در تلاش بودن برای رسیدن به راه حال پس از مواجهه و درگیر شدن در همچین مواقعی همانی دیگری است. در رفتن ، نوشتن ، فراموشی ، تکذیب کردن ، رویا پردازی و در کل پوشاندنش تا وقتی که لازم است ابزار های من بود که عموما با برون ریزی یکهویی و بی برنامه همراه میشد و اخیرا شاید به خاطر سنم با برون ریزی با برنامه همراه بود .همانطور که گفتم از بعد از پی بردن به مشکل ، در حل مسئله به کل تغییر موضع داده ام.

5. این پست هم شامل بند ن می شود اما نگاهم به این پست پل گونه است نه باتلاق طوری!

6.نمی شود گفت که برای هر بیماری می توان یک دارو تجویز کرد اما می توان گفت که فرقی نمی کند شما چه بیماری داشته باشی اگر آرامش لازم را نداشته باشی و مثل کولی ها خودت را به در و دیوار بزنی اگر آن دارو می خواست کار بکند هم دیگر نمی تواند.

8. در خانواده ی خزندگان همین خانواده ی بالایی که از توتیر فارسی برداشتم بهترین خانواده اند، سوسمار های دوست داشتنی :دی و هیچ ربطی هم به بقیه ی پست ندارد. :دی (برای اون دسته که عکسای کتابا رو نگاه می کنند فقط)